امّا زاد وتوشه سفر حجّ : زاد وتوشه را بايد از جاى حلالى تهيه كرد . هر گاه احساس كند كه زاد وتوشه را از روى حرص وبيش از نياز فرآهم كرده است ويا ناپاكى در آن وجود دارد ويا اسرافى در آن صورت گرفته است بايد پيش از رسيدن به مقصد آن را اصلاح كند وسفر آخرت را كه از اين سفر طولانىتر است وتوشهء آن تقواست به ياد آورد . به چيزهايى غير تقوا كه صلاحيّت زاد وتوشه بودن براي آخرت را ندارند ويا در همين دنيا باقي مىمانند ، توجّه نكند وبايد از آلوده ساختن أموري كه زاد وتوشهء آخرت قرار مىگيرند به ريا وتاريكيهاى گناه پرهيز كند وآنها را فاسد نكند كه در غير اين صورت مشمول قول خداوند متعال قرار مىگيرد : قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ « 14 » . بايد چهارپايى را كه بر آن سوار است ملاحظه كند وآزارش ندهد ومتذكّر منّت خداى تعالى وشمول عنايت ورأفت حقّ متعال باشد ، آن جا كه مىفرمايد : وَتَحْمِلُ أَثْقالَكُمْ إِلى بَلَدٍ لَمْ تَكُونُوا بالِغِيهِ إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ إِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ « 15 » . بايد خداوند متعال را بر اين نعمت گرانبها واين نيّت بزرگ سپاسگزار باشد واز نقل وانتقال با مركب سواريش به منزل آخرت كه شكى در آن نيست انتقال پيدا كند . وشايد كه سفر آخرت نزديكتر از سوار شدن بر چهارپا در سفر حجّ باشد . بنا بر اين بايد در بارهء سفر آخرتش احتياط لازم را داشته باشد . بايد دانست كه از اين مثلهاى محسوس بايد به وسايل نجات از سختيهاى بزرگ كه عذاب خداى تعالى است

--> ( 14 ) سورهء كهف ( 18 ) : آيهء ( 103 ) : آيا شما را به زيانكارترين افراد در عمل خبر ندهم آنها كه تلاششان در زندگى دنيا به گمراهى افتاده است در حالي كه مىپندارند كار نيك انجام مىدهند . ( 15 ) سورهء نحل ( 16 ) : آيهء ( 7 ) : بار سنگين شما را تا آبادي حمل مىكنند واگر حيوانات نبودند جز با اذيّت خودتان بارها را به آبادي نمىرسانديد پروردگار شما غفور ورحيم است .